cinek obrony Pikulice

„cinek obrony Pikulice, wnet jednak został stamtąd ściągnięty i odesłany do sił głównych dywizji.
Dzień 11 września zastaje 38 rezerwową DP rozrzuconą na przestrzeni pomiędzy Nowym Miastem i Przemyślem. 12 września rano dywizja osiąga z trudem rejon Husakowa, a następnej nocy zbiera się nareszcie w rejonie Medyki, przemęczona, o stanach już nadszarpniętych wskutek poniesionych strat marszowych. Jej piechota liczyła wówczas około 6000 szeregowych.
Gdym w godzinach popołudniowych na kwaterze w Balicach rozważał — po raz już nie wiem który — całokształt położenia, opadły mnie wątpliwości, czy starczy nam sił, aby przebić się pod Lwów. Zestawienie stanu własnych wojsk z uzyskanymi świeżo wiadomościami o przeciwniku było bardzo wymowne. Powracało uparcie inne jeszcze, nie mniej dręczące pytanie czy zdołam doprowadzić oddziały do Lwowa w stanie umożliwiającym wykonanie powziętego planu Wyznaję szczerze, iż brała mnie wtedy pokusa, aby zmienić decyzję i skręcić od razu na południowy wschód, na odcinek górnego Dniestru. Miałem właśnie wojsko skupione w czworoboku Przemyśl — Siedliska — Medyka — Mościska, a więc w położeniu, gdy podobny skręt mógł być łatwo dokonany. Nigdy dotychczas nie zarysowała się w mej świadomości z równą siłą stara prawda, że wyższe dowodzenie jest przede wszystkim ciężką pracą psychiczną.“(1)