„— Ktoś ich spłoszył. Nie zdążyli poukładać rzeczy z powrotem.
— Tra la la... Czy wie pan mecenas, jakie było moje pierwsze wrażenie, gdy tylko tu wszedłem — spytał Grossenberg. — Uderzyło mnie w tym wszystkim coś teatralnego. Wydało mi się zrazu, że wszedłem do garderoby jakichś aktorek.
— Co chcecie przez to powiedzieć
— Ano, panie mecenasie, jest w tym wszystkim jakaś inscenizacja. Te rzeczy są porozrzucane zbyt malowniczo, żeby to było naturalne. Chcą wywrzeć na widzu mocne wrażenie.
— A w jakim celu
— A chociażby w tym, panie mecenasie, żeby pana Wachickiego nastraszyć. W tym całym bałaganie, co tu się dzieje, zobaczyć można ich palec, którym klientowi pana mecenasa wygrażają.
Staruszek Powścinowski podniósł płonący ogarek niemal do twarzy Grossenberga, którą oświetlił jakby po to, by lepiej się jej przyjrzeć.
— Abrakadabra — powiedział iaż zmarszczył od wysiłku czoło, usiłując coś zrozumieć. — Abrakadabra, proszę kolegi. Co chcecie przez to powiedzieć
— Zaraz się wytłumaczę. Bo czy pan mecenas wie, jaką miałem drugą myśl, gdy tu wszedłem — spytał Grossenberg. — Wydało mi się, że ktoś tutaj naumyślnie pozostawił swą wizytówkę.
— Jak to
— Ano tak. Ten cały nieład, te wszystkie porozwijane ręczniki i prześcieradła, te rozwarte książki, jakby mówią To my! byliśmy tutaj i urzedzamy cię o tym!... Jak powiadam, pozostawili bilet wizytowy wraz z adresem.“(3)