„I u chnięty baron Necker ukazał się na progu niewielkich
Itfftyoh schodków, na które padało z góry światło lampy.
BIMIIUIW;I de Stael kiwnęła głową żegnając Gilberta, na
Mli,niif pocałowała ojca w czoło, wyszła tą samą drogą, którą
ilbyl i d chwilą, umieściwszy parawan na swoim miejscu
i znikła. Necker zbliżył się do Gilberta i podając mu rękę rzeki
— Oto jestem, doktorze. Czego pan sobie życzy Słucham pana.
Obydwaj usiedli.
— Panie baronie — zaczął Gilbert — dowiedział się pan przed chwilą o tajemnicy, która jest kluczem do wszystkich moich myśli. To ja przed czterema laty przekazałem królowi memoriał omawiający ogólną sytuację w Europie. To ja, od tego.właśnie czasu, nadsyłałem królowi ze Stanów Zjednoczonych różne inne memoriały w sprawach administracji wewnętrznej, które wówczas narastały we Francji.
— Były to memoriały — odpowiedział baron z lekkim ukłonem — o których Jego Królewska Mość zawsze wyrażał się z podziwem i największą trwogą.
— O tak! Dlatego, że mówiły prawdę. Wysłuchiwanie prawdy budziło wtedy przerażenie, zresztą nawet dziś, gdy się ziściła, patrzenie na nią budzi jeszcze większe obawy.
— Nie da się temu zaprzeczyć, doktorze.
— A czy król przekazywał panu te memoriały“(6)