„Przychodzą za późno do obiadu w sanatorjum, ale panna dEspard nie jest tą osobą, któraby nie umiała dostarczyć posiłku i w niewczasie, — sama pomaga przy przynoszeniu go z kuchni. Spożywają więc i piją wino, w sercu piersiowo chorego człowieka jest radość, odtajał, policzki nabierają kolorów, oczy — życia.
Dzień upływa. Radość wciąż wypełnia serce p. Fleminga, a przed wieczorem parka znów pije trochę dobrego wina. Wieczorem p. Fleming sądzi, widać, że jeszcze mowy być nie może o rozłączeniu się, choć panna wykazuje pewne zmęczenie, nie, on sam czuje się świeżym i wyspanym, a noc będzie siędłużyła, co czynić Siedzą i rozprawiają o tem, samo rozbieranie wydaje mu się nie do zwalczenia, to odplątywanie sznurowadeł choćby. Z tego ona się śmieje. Siedzą tak długo w palarni, że ostatni goście opuszczają ich. i udają się do łóżek, wreszcie podnoszą się i oni i wstępują na schody; panna dEspard z trudnością trzyma oczy otwarte.
Tedy on ujmuje jej rękę, a ona mówi dobranoc, dobranoc!
Nie, nie o to mu chodzi. On pragnie zabrać ją dalej, do własnego swego pokoju, do wnętrza. Na to ona nie przystaje.
Ale noc tak mu się dłużyć będzie, tak rozpaczliwie, będzie to pustynia jawy, tak. Patrz pani, — każe przynieść wino do swego pokoju, mogą w dalszym ciągu pić wino!“(7)